Mandy | Mandy

Uzaylılarla bir tür işbirliği içinde yer alan tuhaf bir tarikat tarafında kurban edilen karısının intikamını almak için yola koyulan Nicolas Cage’in merkezinde yer aldığı bir film Mandy. Kulağa zaten yeterince tuhaf gelen bu fikir, yönetmen Panos Cosmatos’un biçimsel tercihleriyle iyice çığırından çıkıyor tabiri caizse. Kurban edilme ritüeline giden sürece odaklanan filmin ilk yarısının düşük temposunun Mandy‘i izlemesi zor hâle getirdiğini öne sürenler elbette olaraktır. Ve bu kendi içinde son derece tutarlı bir sav denilebilir. Fakat yönetmen Cosmatos’un bu tercihini bir meydan okuma olarak da görmek mümkün. Zira özünde, birçok benzerini gördüğümüz bir intikam filmi olan Mandy, bu türün klişelerinden olabildiğine kaçarak bu alt türü kendine göre şekillendiriyor. Öyle ki, film ilerledikçe sadece medyum olarak filmin kendisi değil, filmin kurmaca dünyası da geri dönüşü olmayan bir dönüşüme maruz kalıyor. Bu noktada, filmin sonunda hikâyesini getirdiği nokta ile yönetmenin biçimsel tercihleri arasında güçlü bir uyum olduğunu söyleyebiliriz. Filmin kendi kurallarını üreten yapısı, ses tasarımı ve müzikal tercihleri konusunda da kendini sonuna kadar hissettiriyor. Filmdeki objelerin yer yer grotesk bir biçimde perdeye gelişini destekleyerek anlatının daha da “tuhaf” hâle gelmesini sağlayan ses efektleri filmin tonunu gittikçe daha da koyulaştırıyor. Filmin ses bandında yer alan ve filmin anlatısının üzerini ekstra bir katman gibi kaplayan müziklere de ayrı bir parantez açmak gerektiğini düşündürüyor. Geçtiğimiz şubat ayında kaybettiğimiz besteci Jóhann Jóhannsson’un son işlerinden biri olma özelliğini taşıyan müzikler, Mandy‘nin kıyametvari atmosferini iyiden iyiye boğucu bir noktaya getiriyor.

mandy 2018 ile ilgili görsel sonucu

Mandy, oyuncu kadrosundan, görsel tercihlerine, müziklerinden anlatısının içerdiği tuhaflıklarla kült olma potansiyeli fazlasıyla olan bir yapım; herhangi bir iddiası olmasa da ele aldığı konuyu dönüştürme konusunda bir tür biçimsel meydan okuyuş.

Paylaş!